تهویه مطبوع

تهویه مطبوع یا به اختصار HVAC که از سر واژه سازی کلمات heating ventilating and air conditioning به دست آمده است و به مفهوم گرمایش و تهویه هوای محیط می باشد و هوارسانی و هواسازی دلپذیر نیز خوانده می شود .

هدف سیستم های تهویه مطبوع تامین هوای پاک و سالم ، کنترل سرعت وزش و تصفیه هوا ، تنظیم رطوبت هوا از طریق گرفتن یا تزریق آن به محیط ، کنترل دمای محیط و ضد عفونی و ایزوله کردن هوا در مکان های مسکونی ، صنعتی ، تجاری ، پزشکی ، اداری و همچنین در برج ها و آسمان خراش ها و محیط های دریایی می باشد .

تهویه مطبوع در واقع مجموعه فرآیندهایی می باشد که با استفاده از ابزارهای مورد نیاز سیستم مورد نظر ، هوای محیط را از نظر کیفیت ، دما ، رطوبت و فشار کنترل کرده و آن را به شرایط استاندارد می رساند و به این ترتیب آسایش مطلوبی را فراهم می کند . برای طراحی سیستم های تهویه مطبوع باید از قوانین ترمودینامیک ، مکانیک سیالات و قواعد انتقال حرارت مورد استفاده قرار گیرد و محاسبه آن نیازمند تجربه ، شناخت و علم لازم جهت محاسبه می باشد . از این رو پیشنهاد می شود حتما جهت انتخاب سیستم مناسب جهت تهویه مطبوع محیط از کارشناسان و مهندسین این حوضه استعلام گرفته شود . کلمه تبرید معمولا به دنبال HVAC استفاده می شود .

استاندارد اشری ASHRAE استاندارد جهانی تهویه مطبوع می باشد که واقع در کشور آمریکا است . مباحث فصل 14 و 16 کتاب نظام مهندسی نیز طبق همین استاندارد می باشد و مرجع طراحی این سیستم ها محسوب می شود . نرم افزاری که توسط مهندسین تاسیسات ایران معمولا مورد استفاده قرار می گیرد ، نرم افزار آنالیز ساعتی کریر Carrier HAP می باشد .

رویکردهای مختلفی در انتخاب سیستم های HVAK وجود دارد که در سه حالت مرکزی ، مجزا و ترکیبی مورد استفاده قرار می گیرند .